Negrospirituals en worksongs waren liederen, die door een grote groep negers gezongen werden.De blues echter, werd in het begin door één persoon alleen gezongen. bovendien werd het zingen begeleid door een instrument, dat meestal een gitaar was. Net als de worksong (die te maken had met het werk dat de negerslaven elke dag deden) vertelde de blues ook iets over het dagelijkse leven van de negerbevolking in de Verenigde Staten. Het was dus géén kerkmuziek, zoals de negrospiritual.

Veel teksten gingen over liefde, over waar en hoe men woonde, over het werk en de baas waarbij men werkte, over reizen, over blank en zwart en de slechte levensomstandigheden van de Amerikaanse negerbevolking. In de blues wordt hier niet tegen geprotesteerd (dat mochten de negers bovendien niet), er wordt alleen iets over verteld.

In het begin werd de blues, die trouwens ontstaan is na de afschaffing van de slavernij in 1863, thuis gezongen. Later toen de negers van het platteland voor werk naar de steden trokken, werd de blues ook in de café's gezongen. Hierdoor diende de blues niet alleen meer om gevoelens te uiten, maar ook om andere mensen met deze muziek te amuseren. Je kon er zelfs een klein beetje geld mee verdienen.

Een voorbeeld van zo'n blues was de 'Backwater Blues', Deze werd in 1927 geschreven door Bessie Smith, die in de twintiger jaren een van de bekendste blueszangeressen was. Ze verdiende zelfs haar levensonderhoud met het zingen van de blues. Ze zong de bluesliederen in theaters en cafés van de steden. Een groot verschil met de blues van het platteland is dat zij vaak door een heel orkest begeleid wordt, zoals de trompet, trombone, klarinet, drumstel en piano.